Sahi ''bizim ülkemiz'' mi dedim demin ben...Bizim mi gerçekten...''biz'' dediğimiz kim ki?...Ne çok ayrıştık parçalara bölündük halbuki....Ama içimde bir çocuk yine de çığlık çığlığa...''Evet...''bizim ülkemiz'' hala'' diye bağırıyor...
İçim şimdi ağır bir yükün altında kalmış küçücük bir kelebek gibi...Gitsem....Bıraksam bir çırpıda her şeyi geride....Unutsam yok saysam...Mümkün mü?...Boşuna dememişler ki eskiler olmuşla ölene çare yok diye....Olanda oldu....Ölende... Bize arkasından bakmak kaldı bir tek...İsyan ediyoruz içten içe...Bazense dillendirerek...Atıyoruz kendimizi sokaklara...Kavgalara karışıyoruz önce yüreğimizde, sonra diğerleriyle...
Ne değişiyor ki...Öfkeler daha da artıyor her geçen gün...Karışıklık deseniz....Çözülmez bir gemici düğümü gibi...Ne lazım ki bize minnacık bir huzur koklamak için...
Cesaret mi?...Kimimiz cesaretli....Kimimiz yüreğinde her geçen gün artan korkuyla köşeye sinmiş çocuk gibi...
Hepsinin toplamında yüreğim ürkek, korkak...İçim memleket meseleleri kadar kıvranarak başlıyor her güne...
İleriye baksam gözlerim görmüyor yorgunluktan...
Bu araf zor şey dostlar...Bu güvensizlik zor şey dostlar...Bu ölümler çok acı dostlar...Bu bilinmezlik en ağırı dostlar....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder