İSYAN DEĞİL, İMTİHAN...

Ellerim ısınmıyor sensiz...Hep soğuk, buz gibi...Kaygı diyorlar adına...Ama ben biliyorum...Yok ya ellerin yanımda...Avucumda avucunun sıcaklığı eksik...Ellerimde biliyor...Sen tutsan sımsıkı..Öpsen ellerimi usulca, ısınıverecek bir anda...İsyan etmiyorum...İmtihanmış adı.

"İsyanlardayım dedi. Hayır, imtihanlardaydı. Fark etseydi, kurtulacaktı.." (Hz. Mevlana)"

Burdan öğrendim...Onca imtihana girdim, şimdiki imtihanım senmişsin...Özlemin, yokluğun...
Ama sorular zor be sevdiceğim....
Soruyor hayat bana...
Üşüyen ellerin ısınır mı?
Özlemin biter mi?
Çok para kazansan yalnızsan eğer harcamaya değer mi?
Aldığın bir giysi ya da ayakkabı seni mutlu eder mi?

Ya anlamlar...

Senle gittiğim yerlere sensiz gitmek ne demek?
Senin kokun olmadan yürümek...
Hastalandığında, canın sıkıldığında, sinirlendiğinde kamyon dolusu, tüm dertlerini sende dindirememek...
Tüm bunlar ne demek?
Biliyorum cevabını...Tüm bunların anlamı anlamsızlık...Hiçlik, yokluk,boşluk...


Yinede kaybetmeyeceğim sınavı...Çünkü biliyorum eş zamanlı oluyoruz imtihanı...
O yüzden, senle gittiğim yerlere sensiz gidersem, yanımdaymışsın gibi hissedeceğim...Ve sen tekrar geri döndüğünde senle gelmek için kalbime not edeceğim...
Hastalandığımda naz yapmayacağım...Yapacağım tüm nazları sana saklayacağım...
Ve ellerim üşüse de sen gelene kadar yoksayacağım...
Çünkü biliyorum...Sen geldiğinde üşüyen ellerim, titreyen içim bir anda ısınıverecek...
Ve biz hep yaptığımız gibi, bu sınavı da beraberce geçeceğiz...
Onca uzaklığa ve zamana rağmen, birbirimize kenetlenmiş yüreklerimizle...